Worden we robots?

Toen ik vroeger las dat we in de toekomst bestanden zouden kunnen downloaden naar onze hersenen leek mij dat eerder science-fiction dan werkelijkheid. Na het zien van deze uiteenzetting – zie de video onderaan – denk ik daar anders over. Kevin Warwick, ’s werelds eerste cyborg is een pionier op het gebied van cybernetica, de wetenschap die zich bezighoudt met de relatie tussen mens en machine. Hij liet bij zichzelf en bij zijn vrouw een chip laten in hun zenuwstelsel inplanten, waardoor hij voor het eerst in de geschiedenis draadloze elektronische communicatie tussen twee menselijke zenuwstelsels mogelijk maakte.

Warwick liet in zijn linkerarm een chip met sensor aanbrengen en plots leken de mogelijkheden oneindig. Door zijn hand te openen en te sluiten kon hij lampen aan- en uitdoen of kon hij een rolstoel besturen.

Wanneer hij een armband omhad die radiosignalen kon ontvangen, was hij in staat objecten te detecteren – geblinddoekt! – en te voelen wanneer ze dichterbij kwamen. Hij kon zelfs opmerkelijk nauwkeurig zeggen op welke afstand het object zich van hem bevond. Warwick had als het ware een zesde zintuig ontwikkeld, een soort van mix tussen zicht en voelen.

Toen hij zich met een kabeltje in een computer inplugde, kon hij een robothand besturen die zich op duizenden kilometers afstand bevond. Door de draadloze communicatie die tussen hem en zijn vrouw plaatsvond, was hij in staat te voelen wanneer zijn vrouw haar hand opende en sloot. De toepassingen die ingebouwde chips met zich meebrengen zijn talloos. Protheses zouden bijvoorbeeld met je hersenen kunnen bestuurd worden, net zoals dat bij echte lichaamsdelen gebeurd.

In een volgend stadium wil Warwick een chip rechtstreeks in zijn hersenen laten inplanten in plaats van in het zenuwstelsel. Dan zou hij zelfs kunnen communiceren met zijn vrouw door er gewoon maar aan te denken. Warwick vindt dat onze hedendaagse communicatie zich in een prehistorisch stadium bevindt. En ik geef hem geen ongelijk als ik zie wat hij daarmee bedoelt. De complexe gedachten die we in onze hersenen produceren brengen we over via codering. Dat wil zeggen via spraak of door iets op te schrijven of via gebaren. Door middel van chips zouden we onze gedachten gewoon rechtstreeks kunnen overbrengen naar iemand anders, zonder gebruik te maken van een codetaal die er meestal toch maar voor zorgt dat onze gedachten vervormd overgebracht worden. Wie heeft bijvoorbeeld nooit moeite om zich uit te drukken, om écht te zeggen wat hij bedoelt. Je kan een lumineus idee hebben, maar gewoon niet in staat zijn om het over te brengen. Warwick zegt op het einde van de video: “Let’s upgrade us humans, instead of communicating almost like the dinosaurs did. Let’s improve a new technology with us, in order to move forward into the future and communicate in a respectable way.”

Natuurlijk brengen deze nieuwe technologie en zijn toepassingen ook heel wat nieuwe politieke, ethische en andere problemen met zich mee. Wat als deze technieken in de verkeerde handen terechtkomen? Of waar trek je de grens mens versus robot? Kan je iemand zodanig updaten dat hij meer robot dan mens is? Of omgekeerd. Hoe ga je dan met zo iemand / iets om? Of stel dat we onze reukzin of ons zicht zodanig upgraden dat we onze eigen zintuigen bijna niet of helemaal niet meer gebruiken. Zou de evolutie er dan voor zorgen dat onze echte zintuigen weggeëvolueerd worden? Wat stellen we dan nog voor als er plots een probleem opduikt met onze artificiële zintuigen? Het is duidelijk dat deze problemen ons veel meer moeite zullen kosten om op te lossen of mee om te gaan dan de problemen die verband houden met de ontwikkeling van de technologie. Als we inderdaad bestanden naar onze hersenen kunnen downloaden, moeten we dan nog naar school? Hoe gaan we om met zo’n verandering in ons dagelijks leven.

Kortom, razend interessante materie die eigenlijk al meer science dan fiction is, maar die slechts met veel moeite en de nodige maatregelen in ons dagelijks leven zal kunnen ingebed worden.

Hieronder kan je de dertig minuten-durende video bekijken. Zeker doen!

Sigur Rós @ Vorst Nationaal

Afgelopen zondag was het zover: Sigur Rós kwam nog eens naar België. Al moeten we toegeven dat we de afgelopen jaren érg verwend zijn. Ik ken – nuja, kennen is veel gezegd – zelfs een Italiaan die vorig jaar speciaal naar Gent is afgezakt om hen aan het werk te zien. Voor mij was zondag de vierde keer dat ik hen live zag spelen. Ik zag ze eerder bezig tijdens Werchter 2006, Werchter 2008 en vorig jaar in de Vooruit in Gent, tijdens de première van hun documentaire Heima.

Het was wel de eerste keer dat ik naar Vorst Nationaal ben geweest. De ‘reis’ verliep vlot: Eerst treinen naar Brussel-Zuid en vervolgens de meute volgen richting tramhalte om zo de juiste tram te nemen. Aangezien ik via Google veel tegenstrijdige ‘wegbeschrijvingen’ vond, plaats ik dit voor mensen die dus op zoek zijn naar een goede beschrijving naar Vorst Nationaal: De trein nemen tot in Brussel Zuid. Aan de achterkant van het station is een tramhalte. Je hebt tramlijn 82 nodig richting Drogenbos. Afstappen aan de zesde halte: Zaman. Voila, mijn goede daad voor vandaag zit er al op.

Nadat we een ticket dat we over hadden verkocht hadden op de plaatselijke zwarte markt – echt een business daar, blijkbaar – gingen we naar binnen. Ik was aangenaam verrast, ook al wist ik eigenlijk niet wat voor ‘zaal’ ik moest verwachten. De zaal was ideaal: niet te groot en niet te klein. Na een 33-er voor 4 euro (!!!) – al een geluk dat het Stella was – begon het voorprogramma. Een jonge – de leden waren 19 jaar oud vertelden ze ons in hoogst eigen persoon na het optreden – Ijslandse postrockgroep: For a Minor Reflection. In het begin van hun optreden zeiden ze dat ze eerder een publiek van 50 man gewend waren, maar ik vond ze super. Bij momenten leek het wel gewoon alsof Explosions in the Sky daar op het podium stond. Tja, ofwel zijn ze niet erg creatief, ofwel hebben ze dikke pech dat er al een groep bestaat met die sound. Maar hoedje af dus.

Na een kort optreden van 4 of 5 songs en een kleine pauze – alweer 4 euro kwijt… – was het de beurt aan Sigur Rós zelf. Veel valt er niet over te zeggen: Super, zalig, magnifiek, magisch… Ze speelden zowel nieuwe nummers – die bij het grote publiek voor blijkbaar meer ambiance zorgden – als oudere nummers, die ik persoonlijk beter vind. Éen klein minpuntje – al kan Sigur Rós zelf daar weinig aan doen – was dat ik de dames van Amiina met hun strijkinstrumenten wel mistte. Die boden toch nog wat meerwaarde.

Enorme opsteker die dat ene minpuntje dan weer deed verbleken was dat ze eindigden met untitled #8, veruit hun beste nummer om live te horen denk ik. 10 Minuten wegdromen…

Na afloop van het optreden heb ik een hap uit mijn weekbudget weggegeven aan souvenirs – posters en kaartjes – maar het was het waard. Daar aan de merchandise shop heb ik nog een handtekening gevraagd aan de jongens van A Minor Reflection en toen zijn we in sneltempo naar het station gewandeld – geen zin om gestapeld te worden in een overvolle tram – om vlotjes onze trein te halen. Een geslaagde avond!

Voor beelden van zondag verwijs ik je door naar Appelogen. Aangezien er geen professioneel materiaal in de zaal binnen mag moet je het doen met gsm-kwaliteit.

Videodump

Exploring the solar system

Na lang wachten ben ik terug een goed TED-filmpje tegen het lijf gelopen. In deze 28 minuten durende video vertelt Charles Elachi met een sterk accent dat zijn Libanese roots verraadt over het ontstaan en enkele van de verwezelijkingen van het Jet Propulsion Laboratory. Dat is het onderzoekscentrum waar het overgrote deel van NASA’s ruimtevaartrobots gebouwd worden.

De meeste van zijn verteltijd spendeert Elachi aan de rovers die naar Mars werden gestuurd. De video is opgenomen ergens in mei van dit jaar, enkele weken voordat Phoenix zou landen dichtbij de noordpool van Mars. Ondertussen is Phoenix veilig geland en heeft de robot al enkele straffe ontdekkingen gedaan. De laatste paar minuten van de video gaan over Saturnus, “The Lord of the Rings” zoals Elachi de planeet noemt, en enkele van haar manen.

Op de eerste paar minuten na razend interessant!

Overbevolking, wie helpt?

Naar aanleiding van dit artikel, dat gaat over een doorbraak in het verlengen van de levenduur bij dieren – mensen zijn gewoon een volgende stap – moest ik terugdenken aan iets waar ik al eerder over blogde. Die artikels kan je hier en hier vinden.

Ik citeer mezelf:
200 jaar geleden bedroeg de wereldbevolking amper 1 miljard. Vandaag is dat bijna 7 miljard, waarvan zo’n 60% in Azië leeft, en dat aantal blijft maar groeien.
Als je hierover nadenkt is er eigenlijk een contradictie in het spel.

Enerzijds voeren we een strijd tegen overbevolking: We willen de voorzieningen van onze planeet niet volledig uitputten, want dan weten we allemaal dat het met ons gedaan is of dat de situatie op zijn minst uitloopt in chaos. Deze ’strijd’ is wel enkel maar principieel, want welke pipo zou nu mensen op één of andere manier vermoorden om de wereldbevolking te doen dalen. Enkel China neemt met zijn één-kind-politiek een maatregel, maar dat is ook niet de oplossing.

Anderzijds voeren we een strijd tegen armoede en ziektes, zodat de levensstandaard erop vooruit gaat, waardoor de mensen steeds langer blijven leven en de wereldbevolking nog sneller stijgt door een dalend sterftecijfer. Zoals ik dus al zei wordt er enkel op het vlak van geneeskunde en welvaart een strijd gevoerd – de strijd tegen overbevolking is geen échte strijd – en zo zitten we dus op een éénrichtingsweg naar overbevolking, waar we moeilijk van af kunnen stappen.

Tenzij er dus maatregelen getroffen worden stevenen we af op een punt waar we plots met te veel zullen zijn en er massale sterfte zal volgen door oorlog voor ruimte of voedsel of door ziektes of weet ik veel wat. Begrijp me niet verkeerd. Als iemand ziek is, dan vind ik óók dat die genezen moet worden. Maar soms moet je rationeel zijn en voorbij het ‘mens-zijn’ kijken, want hoe dan ook, meer en meer zullen we met dit probleem geconfronteerd worden. Mogelijke maatregelen zouden geboortebeperking, of erger nog het invoeren van een maximum leeftijd kunnen zijn. Ofwel het afschaffen van kindergeld en integendeel taxen invoeren. Ik zeg niet dat ik voorstander ben van deze zaken. Ik voer alleen maar ideeën aan om een discussie te starten, want hoe denken jullie hierover? Reageer gerust.

Het leven van een pakketje energie

De eerste wet uit de thermodynamica zegt dat de hoeveelheid energie in een gesloten stelsel constant is. Vaak zeggen mensen dat de aarde een gesloten stelsel is en dat de hoeveelheid energie op aarde dus constant moet zijn, maar dat is helemaal niet waar. De zon bestookt ons met licht en warmte en andere straling, terwijl de aarde zelf ook energie afgeeft aan de ruimte, grotendeels onder de vorm van warmte.

Wat wel een gesloten stelsel is, is het heelal. Niets kan ontsnappen uit of binnendringen in ons heelal – toch niet voor zover we nu weten. De hoeveelheid energie, verspreid over het heelal is dus altijd al dezelfde geweest, wat wil zeggen dat elk energiepakketje of -deeltje dat er tijdens de oerknal was, nog steeds in ons heelal vertoeft. Ik weet best dat zoiets als een ‘energiedeeltje’ niet bestaat, maar voor het vervolg van deze post is het erg handig. Ik wil namelijk het ‘leven van een energie-deeltje’ volgen, want als de hoeveelheid energie in het heelal constant is, wil dat eigenlijk ook zeggen dat energie onsterfelijk is. Energie kan wel omgezet worden in andere energie, maar kan nooit verdwijnen. Wat is hiermee bedoel zal verder – hopelijk – duidelijk worden.

Laat ik mijn verhaal beginnen bij een energiedeeltje dat zich bevindt in een waterstofkern in onze zon. Een hele tijd, misschien wel miljoenen jaren blijft dat pakketje energie zich daar verschuilen. Tot de zon die waterstofkern samen met een andere versmelt tot een heliumkern. Wie niet goed meer weet hoe dat in zijn werk ging, hier kan je je geheugen opfrissen. De kernfusiereactie kan je ook hieronder zien. Deuterium en Tritium zijn waterstofkernen met respectievelijk één en twee extra neutronen in, maar dat is niet zo belangrijk voor dit verhaal. Wat je wel moet weten is dat ook in een reactie de wet van behoud van energie telt. Als je dus alle energie aan de bovenkant zou optellen en aan de onderkant hetzelfde zou doen, dan moet je dezelfde hoeveelheid energie bekomen.

Ons energiepakketje, laten we zeggen dat het in de deuteriumkern zat, heeft na de reactie drie mogelijkheden: ofwel nestelt het zich in de heliumkern, ofwel in het neutron, ofwel in het pakje energie dat overblijft na de reactie. Laten we veronderstellen dat ons energiedeeltje zich in de overblijvende energiebundel gaat plaatsen. We konden ook voor de twee andere opties kiezen, dan zouden we gewoon een ander verhaal krijgen dan wat ik nu ga vertellen.

De reden waarom de zon schijnt is net omdat er bij kernfusiereacties zoveel energie overblijft. Ons energiedeeltje in de overblijvende bundel energie kan dus goed in een bundel zonlicht zitten die wordt afgevuurd richting aarde. Toevallig valt ons deeltje in op een blad van een plant waar het helpt om water en koolstofdioxide om te vormen tot een koolhydraat en zuurstof. Dit is fotosynthese. Ook hier hebben we weer verschillende mogelijkheden om ons verhaal verder te zetten. Laten we aannemen dat ons energiedeeltje zich nu in het koolhydraat bevindt. Koolhydraten worden door planten als energieopslag gebruikt en gestapeld in bijvoorbeeld een knol die wij aardappel noemen.

Nu komen wij aan de beurt. Iemand eet de aardappel op zodat de energie in die aardappel door ons lichaam wordt omgezet in andere koolhydraten, vetten of eiwitten. Dit proces noemen we verbranding. De energie die de plant via fotosynthese had opgeslagen wordt in ons lichaam dus omgezet in voor ons bruikbare energie. Energie om te fietsen bijvoorbeeld. Terwijl we fietsen kunnen onze banden opwarmen of beginnen we het zelf behoorlijk warm te krijgen. Allemaal dankzij die energie die oorspronkelijk in de zon zat.

Ik zeg het nog eens: Wat je zeker voor ogen moet houden is dat dit verhaal niet de enige mogelijkheid is. Ik kon bijvoorbeeld ook het verhaal verteld hebben waarbij zonne-energie door planten wordt opgeslagen in koolhydraten. Die planten kunnen dan fossiliseren waardoor er na miljoenen jaren steenkool ontstaat. Steenkool die wij gebruiken als energiebron om bijvoorbeeld een trein aan te drijven. Zo kan je maar verdergaan en kan je door andere wegen in te slaan volledig nieuwe verhaallijnen bekomen.

Nieuwe huisdiertjes

Enkele nieuwe huisgenootjes. Momenteel zijn er al drie uit hun ei gekomen.

Binnen enkele maanden zien de vrouwtjes er zo uit:

De mannetjes zo:

Hier een close-up van een vrouwtje dat omgekeerd hangt.

Voor wie zich afvraagt wat deze kleine monstertjes zijn, het zijn wandelende takken van de soort Extatosoma Tiaratum. Ze komen oorspronkelijk uit Australië. Persoonlijk vind ik dat ze een zalige overlevingsstrategie ontwikkeld hebben:

De vrouwtjes, die in bomen leven, katapulteren hun eitjes weg zodat die op de grond terechtkomen. De schaal van de eitjes is zo geëvolueerd dat ze uit organische elementen bestaat die mieren als voedsel aanzien. De mieren sleuren de eitjes dan mee naar hun nest, waar ze als het ware van samenstelling veranderen, want de eitjes worden éénmaal in het centrum van het mierennest met rust gelaten. Daar liggen ze dan, veilig weggestopt onder de grond, te wachten op de juiste omstandigheden om uit te komen. Wanneer de nimfen uit hun ei kruipen, lijken ze erg goed op goed uit de kluiten gewassen mieren. Nog één van hun overlevingsstrategieën dus. Ze hebben een oranje kop en een zwart achterste om zo de giftige miersoort Leptomyrmex te imiteren. De nimfjes zijn, in tegenstelling tot hun oudere soortgenoten, erg snelle lopers. De eerste week na hun geboorte spurten ze continu rond, ook hier bij mij thuis. Dat doen ze omdat ze in ‘real life’ zo snel mogelijk de veilige(re) omgeving in de bomen moeten opzoeken. Het is ook mooi om te zien hoe na een week hun kleur verandert en dus hun giftige mieren-imitatie wegvalt omdat ze die toch niet meer nodig hebben eenmaal in de bomen. De afbeelding hieronder vat het mooi samen. Linksboven zie je een mier van de Leptomyrmex-soort. Je kan klikken om de afbeelding iets te vergroten.

Momenteel is het oudste nimfje hier vier weken oud, bijna tijd om zijn eerste vervelling te ondergaan. Het jongste is deze morgen geboren en heeft nog geen seconde stilgezeten.

Nog een interessant uiterlijk kenmerk is dat wanneer een volwassen vrouwtje zich bedreigd voelt – kijk naar de foto hierboven – ze haar staart opkrult en haar voorpoten in de lucht steekt, zodat ze op een schorpioen lijkt.

Een laagje zonneverf

Wellicht hadden jullie het al door, maar ik ben een groot voorstander van zonne-energie. Het is proper, goedkoop en er is er met hopen. Het enige grote nadeel is dat die zonnepanelen zo log en lomp zijn. Een elegante oplossing daarvoor zou een soort zonne’verf’ zijn die je op allerlei oppervlakken kan aanbrengen, om zo elektriciteit aan te maken.

Dat is waar onderzoekers van de University of South-Florida een doorbraak hebben gerealiseerd. Ze hebben extreem kleine zonnecellen gemaakt, waarvan het materiaal als verf aangebracht kan worden. Over een serie zonnecellen van enkele vierkante millimeter werd een spanning van 11 volt gemeten.

Onderzoeks-leidster Xiaomei Jiang zegt: “Het materiaal zou gespoten kunnen worden op elk oppervlak dat aan de zon wordt blootgesteld – een uniform, een auto, een huis. Omdat de zonne-polymeer oplosbaar is, kan je een speciale spraygun ontwerpen waarmee zowel dikte als oppervlak kunt bepalen. Je zou er ook een pasta van kunnen maken,” Uiteindelijk denkt Jiang dat de zonnecellen toegepast zullen worden op een grote diversiteit aan oppervlakken, waaronder kleding en gebouwen.

Deze heilige graal van zonne-energie zou volgens mij echt wel voor een revolutie in het energiewereldje zorgen.

Tweede mijlpaal

Na de eerste mijlpaal – 100 posts – heb ik ook mijn tweede mijlpaal bereikt. Vandaag kwam namelijk de 10.000ste bezoeker langs. Ondertussen staat het aantal pageviews al op 16.222.

Op naar de 100.000! Als het bezoekersaantal blijft groeien zoals voordien en als ik deze blog blijf onderhouden, dan kan dat heel misschien nog voor 2010. Al leg ik nu de lat wel erg hoog vrees ik.

Omdat sommige filmpjes echt wel moeten gezien worden en omdat deze post anders zo nutteloos is: Een lieveheersbeestje in slow-motion. Must see!

Streepje cultuur

Woensdag heb ik de boekenbeurs bezocht. Ik heb drie non-fictie en één fictieboek gekocht:

“Wat is er in hemelsnaam gebeurd” door Christopher Lloyd is een boek dat een zo compleet mogelijke geschiedenis geeft vanaf de oerknal tot en met de aanslagen in New York in 2001. Natuurlijk is het onmogelijk om een geschiedenis van alles te vertellen in 450 pagina’s, maar alleen al de uitdaging sprak mij erg aan. In de kantlijn van elke bladzijde zie je telkens in welke periode je je bevindt, bvb. 65.5 tot 7 miljoen jaar geleden. Om alles een beetje in perspectief te zien kwam de schrijver op het idee om die volledige geschiedenis te vergelijken met één dag. Zo vindt de oerknal dus plaats om middernacht, ontstaat het eerste leven rond 5 uur ’s ochtends en maakt de mens zijn intrede om 23 uur 59 minuten en 57 seconden. Op welk tijdstip van de dag je je bevindt staak ook telkens in de kantlijn. Heel veel onderwerpen worden behandeld – de Chinese geschiedenis, het Romeinse rijk, de ontdekkingsreizen in de Middeleeuwen, … – zonder heel diep op één bepaald onderwerp in te gaan. Dat vindt ik een andere charme van het boek, want zoals iemand ooit zei – ik weet niet meer wie: “Het is beter iets te weten over alles, dan alles over iets”.

Het tweede boek dat ik kocht is “Ons huis, planeet aarde” van Niko Roorda. Het is een prachtig boek over duurzame ontwikkeling met fascinerende afbeeldingen en interessante grafieken die de tekst zeker een meerwaarde bieden. Niko Roorda vertelt over de oorzaken van de hedendaagse milieuproblematiek, wat we eraan kunnen doen en hoe hij de toekomst ziet. Hij beperkt zich niet alleen tot het milieu, maar schetst ook verbanden tussen onze economie, onze geschiedenis en onze sociale samenleving. Ik heb nog niet veel meer gedaan dan in het boek gebladerd en hier en daar een passage gelezen, maar ik kan haast niet wachten om er mijn tanden in te zetten.

Het laatste non-fictie boek is “Perfect universum” door Paul Davies, een schrijver waar ik al meerdere boeken van gelezen heb. De rode draad door het boek is leven. Leven kan maar ontstaan onder de juiste omstandigheden – vandaar perfect universum – en hangt dus af van fysische wetten en grootheden. Als op het eerste zicht willekeurige natuurconstanten zoals de constante van Planck maar een iets andere waarde zouden hebben, zou leven helemaal niet voorkomen. Er zou misschien zelfs geen heelal zijn. Tegenwoordig wordt het feit dat het heelal zo op maat gemaakt lijkt te zijn steeds meer verklaard door de hypothese dat er meerdere universa zouden zijn. Wij zouden dus leven in één van oneindig veel heelallen – of is het heelals? Ik denk niet dat heelal eigenlijk een meervoud heeft in het Nederlands… – die allemaal andere natuurwetten hebben. Dat lijkt nogal vergezocht, maar is natuurlijk moeilijk te beargumenteren in 8 regeltjes tekst.

Mijn vierde aankoop is de roman “De stenen goden” door Jeanette Winterson. Het is een science-fiction verhaal waarin de mensheid een ongerepte planeet heeft gevonden, hun kans om te ontsnappen van de planeet die ze eeuwenlang verziekt hebben. Winterson geeft in het boek – vaak nogal kort door de bocht – kritiek op ons hedendaags politiek systeem en onze maatschappij. Niet echt origineel, maar het onderwerp sprak mij wel aan.

Iets anders nu: Gisterenavond heb ik één van de prachtigste films – naar mijn mening – ooit gezien. O ja, nu ik eraan denk, de vele lof die de film “Loft” toegezwaaid wordt is volledig terecht. Ik heb hem dinsdag gezien en echt waar, het is de moeite. Terug naar die andere goeie film nu: “Into the wild”. Eerst de trailer, om jullie enthousiast te maken, want beelden zeggen nog steeds veel meer dan woorden.

Hieronder een korte inhoud:

Geld maakt gelukkig, zegt u? Daar dacht dan toch één jongeman anders over. In 1990 besluit de Amerikaanse twintiger Christopher McCandless, die net zijn diploma rechten heeft behaald, om zijn creditkaarten door te knippen, zijn laatste cash geld in de fik te steken, zijn identiteit uit te wissen en zijn vetgemest spaarvarken aan Oxfam te doneren. Zonder afscheid te nemen van wie dan ook, doopt hij zichzelf om tot ‘Alexander Supertramp’ en trekt hij al liftend weg uit Atlanta. Gedreven door het filosofische gedachtengoed van zijn favoriete schrijvers Jack London, Leon Tolstoy en Henry Thoreau, wil hij kost wat kost naar Alaska, in de overtuiging dat dat zijn enige kans op geluk is. Een kluizenaarsbestaan leiden in de natuur, in een wereld zonder ouders, hypocrieten, politici en klootzakken, waar hij spirituele verlossing zal vinden. Na een rondreis van twee jaar door de Verenigde Staten en Mexico, waarop hij tal van lotgenoten ontmoet en vriendschappen sluit, komt hij uiteindelijk in putje winter aan in Alaska, waar hij, gezeten in zijn magisch schoolbusje, zijn idyllisch beeld van éénwording met de natuur toch een pak moet bijschaven: nee, de natuur is niet altijd je vriend.
bron

Ik kwam pas na het zien van de film te weten dat er eigenlijk eerst een boek was, geschreven door Jon Krakauer. Misschien zal je kwaad worden door wat ik nu ga vertellen, maar lees gerust verder. Ik vind dit verhaal namelijk veel mooier en pakkender als je weet hoe het eindigt. Ook Krakauer denkt er zo over want al in het begin van zijn boek vertelt hij hoe Christopher sterft in zijn busje door het eten van een giftige planten en door verhongering. Na 2 weken werd zijn lijk in staat van ontbinding gevonden door enkele jagers. Wat het verhaal zoveel krachtiger maakt is dat het allemaal waargebeurd is. Christopher McCandless heeft echt bestaan. Het boek, dat ik inmiddels in de bibliotheek ben gaan ontlenen is nog veel beter en pakkender dan de film – ook al zit ik nog niet halfweg.

In Christopher’s fototoestel werden enkele zelfpotretten gevonden. Het busje waar hij voor zit is een verlaten schoolbus die daar midden in de natuur stond. Na het uitbrengen van de film werd het een trektpleister voor toeristen en werden veel voorwerpen gestolen en verkocht op ebay. Zielig…

Hieronder staat zijn laatste foto, genomen twee weken voor zijn dood.

Het is gewoon één van die inspirerende verhalen. Wie droomt niet van al die vrijheid?