Op 28 maart vindt de derde editie van Earth Hour plaats. Earth Hour is een project waarbij het de bedoeling is dat iedereen die eraan meedoet zijn of haar verlichting een uurtje afzet. Sydney was in 2007 oprichter van het initiatief en vorig jaar deden al meer dan 300 steden mee. Voor dit jaar staan al meer dan 500 steden en nog een hoop bedrijven op de lijst. Hieronder vindt je een kleine reclamecampagne en misschien nog wel wat meer info.
Toch heb ik altijd mijn bedenkingen bij zo’n projecten…Je zal me niet horen zeggen dat ik ze slechtbedoeld vind, maar ik vrees dat ze soms – zeg maar meestal – hun doel voorbijschieten. In plaats van een middel om mensen te doen nadenken over het klimaat en energieverspilling worden de initiatieven een doel op zich. Daarom míssen dergelijke initiatieven niet alleen hun doel, vaak hebben ze zelfs een negatieve nawerking. Mensen leven bijvoorbeeld een volledig jaar als koning in Frankrijk, doven dan één uurtje hun lichten en leven vervolgens terug als koning in Frankrijk, maar dit keer zonder schuldgevoel, want ze hebben wel meegedaan aan Earth Hour hé…
Net hetzelfde met dikke truiendag. Één dag de verwarming amper enkele graadjes lager zetten zal het klimaatprobleem niet oplossen. Toch zullen veel mensen, wanneer je hen vraagt of ze zich inzetten voor het klimaat, zeggen: “Ja natuurlijk doe ik iets voor het klimaat, ik doe mee aan dikke truiendag.”
Ik weet niet op welke manier mensen warm gemaakt moeten worden voor het klimaatprobleem – of als je daar niet in gelooft, het energieprobleem -, maar dit is zeker niet de juiste methode. Iemand opmerkingen of ideeën? Laat maar horen.
De belangrijkste reden voor mij om een blog te onderhouden – ik zal mijn antwoord binnenkort schrijven, Toomas – is nog steeds om een soort logboek bij te houden over waar mijn interesses op een bepaald moment gesitueerd zijn. Als ik over twee jaar bijvoorbeeld terug zal kijken naar deze periode, zal ik merken dat ik net mijn macrolens gekocht had en daar gretig mee aan het experimenteren was. Of dat ik in het begin van 2009 Astrofysicus Neil DeGrasse Tyson ontdekt had en danig onder de indruk was van zijn voordrachten, kennis en inzichten. Het mag dan ook niet verwonderen dat ik in zo’n periode wel meerdere filmpjes van dezelfde spreker plaats. Het is gewoon waar ik op dat moment mee in mijn hoofd zit…Of om het kort en bondig te zeggen: Hier komt nog zo’n prachtfilmpje van Neil Tyson.
In deze video heeft Tyson het over Intelligent Design, kortweg ID. Niet zozeer over wat we vandaag onder ID verstaan – denk maar aan The Bible Belt in Amerika -, al is dat natuurlijk wel de trigger om deze voordracht te houden. Wat Tyson doet is spitten naar de wortels van ID, ver weg van alle processen over evolutie vs. ID in de biologielessen. Hieronder zal ik kort samenvatten wat ik uit de voordracht onthouden heb.
De rode draad doorheen Tysons voordracht is: “Waar kennis ophoudt, daar doet God zijn intrede.” Dat is geen verzonnen regeltje, het is een vaststelling die je kan doen wanneer je reist doorheen de geschiedenis. Neem bijvoorbeeld Newton. Hij was in staat de beweging van objecten onder invloed van de zwaartekracht te beschrijven, maar hij kon onmogelijk het hele zonnestelsel in evenwicht brengen. Daar hield zijn kennis op en hij introduceerde een God.
Een eeuw later was Laplace wél in staat het zonnestelsel uit te balanceren. Hij vond hiervoor een wiskundige techniek uit die voor Newton peanutts zouden geweest zijn. Wanneer Napoleon aan Laplace vroeg welke plaats God inneemt in zijn systeem, zei Laplace: “Ik had geen behoefte aan die hypothese”. Daar maakt Tyson een briljante observatie. Newton was zeker en vast in staat geweest om diezelfde wiskundige techniek uit te vinden, maar kwam er gewoon niet toe omdat hij genoegen had genomen met een God als verklaring. Daarom meent Tyson: “Geloof in een God die zijn intrede doet in onze werkelijkheid werkt als een rem op het voortschrijden van onze kennis.”
Misschien zal je dat onzin vinden, maar de geschiedenis voorziet ons wel degelijk van voorbeelden van culturen waarin geloof de voortgang van kennis niet enkel heeft vertraagd, maar zelfs heeft stopgezet. Het meest voor de hand liggende voorbeeld betreft de Arabische wereld. Van 800-1100 kende de wetenschap een enorme bloeiperiode en lag het toenmalige wetenschappelijke centrum in Baghdad. Nog steeds gebruiken we Arabische cijfers om aan algebra – op zich een Arabisch woord – te doen en nog steeds kleeft op talloze sterren een Arabisch naamkaartje.
Alles ging goed tot theoloog Hamid Al Ghazali (1058-1111) zijn intrede deed in de geschiedenis. Hij verklaarde wiskunde tot het werk van de duivel, want alle kennis die niet uit het heilige boek kwam, was verdacht. De bloei van de Arabische wetenschap stagneerde en stopte en is er nooit meer bovenop gekomen.
Tyson maakt bij dit voorbeeld twee bedenkingen. Ten eerste vraagt hij zich af hoeveel briljant geesten er misschien geboren zijn in het voorbije millenium in de Arabische wereld, maar die nooit hun talenten ten volle hebben kunnen ontplooien. In een tweede bedenking vergelijkt Tyson de toenmalige Arabische wereld met de hedendaagse Amerikaanse of gewoon de Westerse wereld. Ook vandaag krijgt wetenschap heel wat tegenwind door gelovigen. Denk maar aan de vele acties om ID in het lessenrooster te krijgen.
De ideeën die ik hier kort neergeschreven heb, worden in de video natuurlijk veel beter gestaafd door voorbeelden en analogieën, maar als ik jullie heb kunnen aanzetten tot nadenken over deze materie, dan ben ik in mijn opzet geslaagd. Geniet van de video!
Het is ongeveer een maand geleden dat Neil deGrasse Tyson aan mijn heldenlijstje toegevoegd werd. Nadat ik zijn vorige voordracht meerdere keren bekeken heb, ben ik vandaag een nieuwe voorstelling van hem tegen het lijf gelopen.
Deze video is “The Pluto Files” genaamd, omdat Tyson het eigenlijk zou moeten hebben over de benoeming van Pluto tot dwergplaneet in plaats van planeet en de hele heise die daarmee gepaard ging. In werkelijkheid heeft hij het over zoveel meer, van Bush tot het vergaan van de aarde in 2012 en van buitenaards leven tot haatmail door twaalfjarigen. Hoewel de rode draad door zijn verhaal wetenschap en in het bijzonder astronomie is, deelt Tyson ook zijn visie over talloze andere onderwerpen met ons. Al wat ik kan zeggen is dat Tyson niet enkel overloopt van kennis, maar ook van wijsheid en levenservaring.
Net zoals vorige keer zijn jullie allemaal verplícht om onderstaande video te bekijken. Verplicht! Ik geef toe, moest ik op een andere blog een voordracht zien staan van 80 minuten zou ik er ook niet aan beginnen, maar ik kan jullie er van verzekeren dat het geen verloren tijd is. Tyson is een geniale spreker en een nog meer geniale wetenschapper. Iedereen die na die 80 minuten niet overtuigd is krijgt van mij een pint. Wat zeg ik? Twee pinten!
O ja, iedereen die de eerste 3 minuten van het filmpje bekijkt en de saaie bebrilde man ziet spreken: Panikeer niet, dit is níet Neil Tyson! Dit is de man die Tyson aankondigt. Skip dus gerust de eerste minuten.
Mijn macrolens is deze week aangekomen dus kan ik nu volop experimenteren. Hieronder een foto van een Extatosoma Tiaratum-vrouwtje. Je kan klikken op de afbeelding om een groter formaat te zien. Jammer genoeg ondersteunt Flickr geen extra grote formaten, want op het origineel is nog veel meer detail te zien.
Op zo’n vergroting is het onmogelijk om elk diepteniveau scherp te krijgen. Wil je de voelsprieten scherp, dan is de rest van de kop niet scherp. Daarom heb ik proberen te focussen op de ogen en de mond. Bovendien moet het beestje ook volledig stilzitten.
Al bij al ben ik erg tevreden met mijn nieuwe lens en met dit eerste resultaat.
Update (14/02): Beetje belachelijk om hier telkens een nieuw bericht voor aan te maken, dus doe ik het maar zo.
Gisteren liet ik jullie een vrouwtje van mijn Extatosomasoort zien, vandaag is het een mannetje. Dat kan je bijvoorbeeld al zien aan de langere voelsprieten.
Ik klaagde gisteren dat Flickr geen grote opnames ondersteunt – toch niet voor gratis leden -, waardoor er heel wat detail verloren gaat. Dat heb ik proberen op te lossen door een detail uit de foto te snijden. Klik op de afbeelding om ze uit te vergroten en verbaas je over de details die je kan zien. Om je een idee van de vergroting te geven: dat oog is in werkelijkheid zo’n halve millimeter groot.
Hoe meer macro-opnames ik neem, hoe enthousiaster ik wordt. Ik kan jullie al zeggen: De ogen en behaarde poten van een spin zien er heel angstaanjagend uit. Gelukkig was ze al dood.
Update #2 (14/02): Vlug eventjes tonen hoe zelfs een ordinaire bladluis interessant kan worden.
En nu vlug gaan leren voor mijn laatste examen…Finally.
Update #3 (15/02): Nog eentje om het af te leren, want morgen ben ik terug in Leuven en zal ik mijn takken dus niet meer kunnen fotograferen. Persoonlijk vind ik deze het best gelukt.
Een kattenoogslang die een boomkikker wilde aanvallen had zichzelf blijkbaar een beetje overschat. Op de foto hieronder hebben beide dieren de helft van elkaars kop in de bek. Wie is nu wie aan het opeten? Hoe de strijd uiteindelijk afgelopen is zullen we nooit weten want na enkele uren is de fotograaf in slaap gevallen. Wel hield hij er de Wildlife Photographer of the Year-prijs aan over. En geef toe: Volledig terecht natuurlijk.
In een vorige toespraak die ik liet zien, sprak Burt Rutan over de gelijkenissen en verschillen tussen luchtvaart en ruimtevaart. Waarom is luchtvaart op korte tijd gegroeid – zeg maar geëxplodeerd – tot wat het nu is en waarom is de groei van ruimtevaart daarentegen min of meer aan het stagneren? Het antwoord is simpel: Luchtvaart is volledig geprivatiseerd, terwijl ruimtevaart nog grotendeels een overheidszaak is.
Om ruimtevaart deze eeuw net zo te laten boomen als luchtvaart tijdens de vorige, probeert de X prize foundation bedrijven te stimuleren om in de ruimtevaartindustrie te stappen. Ze loven hiervoor prijzen uit voor het eerste bedrijf – zeg maar team – dat naar de maan vliegt en daar enkele opdrachten vervult. Opdrachten als een maannacht overleven, een bepaalde afstand afleggen…Dat soort zaken.
Het idee om prijzen uit te loven voor ‘onmogelijke’ opdrachten, met de bedoeling nieuwe technologieën te laten ontwikkelen is echter niet nieuw. Charles Lindbergh vloog in 1927 niet als eerste de Atlantische Oceaan over voor zijn plezier, maar omdat hij daar een prijs van 25.000 dollar mee kon winnen. De ochtend van 20 mei 1927 stond Lindbergh nog bekend als the Flying Fool, de avond van 21 mei was hij Lucky Lindy. Hij werd een held en 18 maanden na zijn prestatie was het aantal Amerikaanse vliegtuigpassagiers gestegen 6000 naar 180.000. Net daarin ligt de kracht van dit soort wedstrijden. Ze populariseren een ambitieus idee, zodat er een markt voor ontstaat.
Helemaal origineel is de X-prize foundation dus niet, maar de schaal waarop deze ‘techniek’ van prijzen uitloven voor mijlpalen in wetenschap en techniek wordt toegepast, is ongezien. Er worden immers niet enkel op het gebied van ruimtevaart prijzen uitgeloofd. Er zijn 5 categorieën – Exploration, education, life sciences, energy & environment, global development – waarin wedstrijden georganiseerd worden. Zo kan je met de Archon genomics X prize een prijs van 10 miljoen dollar winnen. De komende jaren zullen nog tientallen ambitieuze wedstrijden gelanceerd worden.
In onderstaande video legt Peter Diamandis, de oprichter van X prize foundation, uit hoe deze ontstaan is en wat we in de toekomst nog mogen verwachten. De video is opgenomen op 12 september 2008, behoorlijk recent dus.
Momenteel loopt er een gigantische mediacampagne over kernenergie, die als doel heeft het grote publiek te laten nadenken over de pro’s en contra’s van kernenergie. Dat met de bedoeling om iedereen een standpunt betreffende kernenergie te laten innemen, zonder daarin terug te vallen op vooroordelen. Velen onder jullie zullen onderstaand clipje dat momenteel op zowat alle Vlaamse zenders te zien is, ondertussen al gezien hebben.
Eerlijk, ik vind het clipje super. Het ziet er niet alleen goed uit, het is ook correct en toegankelijk voor iedereen.
Volgens mij zijn er maar twee grote redenen om tegen kernenergie te zijn: Het veiligheidsrisico en nucleair afval.
Wie tegen kernenergie is vanwege het veiligheidsrisico vind ik nogal kort door de bocht. Neen, de ramp in Tsjernobyl is mij niet ontgaan, maar de kerncentrales in Tsjernobyl en die in België zijn in geen geval met elkaar te vergelijken. Al decennia lang teren we in België op de productie van kernenergie en nog nooit hebben we daar last van gehad. Hoeveel mensen in België weten dan meer dan de helft van onze elektriciteit afkomstig is van kerncentrales?
Een tweede reden om kernenergie te verwerpen is vanwege het nucleair afval dat overblijft. Zoals in het spotje al te horen is, wordt de hoeveelheid afval die geproduceerd wordt vaak overschat. Het volume hoogradioactief afval in België komt overeen met één tennisbal per persoon voor 40 jaar nucleaire elektriciteit. Bij de ontwikkeling van nieuwe technologie wordt er sterk nadruk gelegd op afvalbeperking. Ook opwerking en recyclage kunnen het nucleair afval drastisch beperken. Een gebruikt splijtstofelement dat uit de reactor komt, bevat 97% herbruikbare stoffen. Natuurlijk blijft een échte oplossing voor kernafval voorlopig uit. We kunnen afval stockeren in daarvoor geschikte kleilagen, maar hoe kan je dat afval duizenden jaren veilig controleren?
Wie een compleet objectieve vergelijking wil tussen alle belangrijke energiebronnen kan het dossier kernenergie, geschreven door Flor Van Noppen van de N-VA, lezen. Je zal merken dat kernenergie er met kop en schouders bovenuit steekt.
Begrijp me niet verkeerd: Je hoort me niet zeggen dat kernenergie de toekomst is. Volgens mij is de energiebron van de toekomst kernfusie. “Dat is toch ook kernenergie?”, zal de aandachtige lezer zeggen. Ja, maar wanneer we in het straatbeeld over kernenergie spreken, dan hebben we het over kernsplijting. Dit terzijde…Kernfusie is volgens mij dus de toekomst. In de aanloop naar die toekomst zal de mondiale energievraag natuurlijk nog blijven stijgen. En daarom is kernenergie noodzakelijk. Als tussenoplossing, tot kernfusie zijn intrede doet, wat nog 50 jaar op zich kan laten wachten.
Wat is jouw mening? Laat het horen in een reactie en/of stem op de poll rechtsboven.
Wow…Ik heb dit zopas ontdekt op de blog van de familie Ottenbourg die woont aan de andere kant van de wereld, in Tahiti. Tahiti is een eilandje in de Stille Zuidzee, met een oppervlakte van ongeveer één derde van die van West-Vlaanderen. Zoals je kan zien op de afbeelding hieronder is Tahiti omgeven door duizenden kilometers oceaan, met hier en daar een eilandengroep. Gelukkig hebben ze daar ook internet.
Tahiti is een eiland van Frans-Polynesië. Dat het er prachtig is zal je wel merken via onderstaande tool. Het is een reeks prachtige panoramische foto’s waarin je zowel in horizontale als in verticale richting 360° kunt draaien. Je kan ook van de ene foto naar de andere navigeren door op de grijze pijlen te klikken. Als ik een tip mag geven, bekijk de foto’s in fullscreen.
Na een kleine week afwezigheid wegens complete isolatie in een ziekenhuis, ben ik terug. Ondertussen is de maand januari afgelopen en is het tijd voor een klein overzichtje. Ja, Pieterjan, ik hou van statistieken en cijfertjes.
Januari was een topmaand, de bezoekers en pageviews vlogen in het rond. De cijfers: 9003 pageviews, 5432 bezoekers en 4018 unieke bezoekers. De vorige records waren 4372 bekeken pagina’s – in december -, 2772 bezoekers en 2113 unieke bezoekers – beide in november. Ik verwacht dat in februari de cijfers serieus zullen zakken, tot ongeveer hetzelfde niveau als eind vorig jaar.
De top 3 zoektermen in januari waren alweer dubai, wii hacks en planeten. Tom Bonte stond op plaats 7. Al moet ik wel zeggen dat ik momenteel al zo’n 5 Tom Bontes weet rondlopen. Ondanks het recordaantal zoektermen moet ik helaas – voor deze rubriek – constateren dat mensen steeds relevantere en dus minder grappige uitdrukkingen googelen. Zijn de ‘domme’ googelaars een uitstervend ras?
Waarom 5x per dag bidden? Goeie vraag.
Iemand wilde graag weten hoe tenen van mannen er uitzien.
Één persoon googelde godin mercurius Ja, zelfs bij de Romeinse goden bestonden blijkbaar al transseksuelen.
Ik vraag me af waar de persoon die dieren die uit een ei zijn gekomen intypte eigenlijk wilde uitkomen. Het zijn er nogal wat.
Savants zijn mensen met een unieke gave, maar meestal hebben ze ook een mentale handicap. Iemand zocht deze maand naar savant poetsen. Zou er een savant bestaan met een uitzonderlijke gave voor poetsen? Ik betwijfel het.
Iemand heeft nog een lange weg te gaan.
Waarom zo als het ook. Anders kan?
Waterstofbom gevaarlijk of niet? Ik dacht van wel…
Het eten van mensen in de derde wereld kan je wel héél dubbelzinnig interpreteren.
Weer veel sex deze maand, teveel om op te noemen. sex met vrienden krijgt van mij wel een speciale vermelding.
Recente reacties