Exoplaneten, tot voor 1992 was er enkel een vermoeden dat ze bestonden, momenteel zijn er al meer dan 330 ontdekt. Dat rond enkele sterren die slechts enkele tientallen lichtjaren van ons verwijderd zijn. Als je weet dat ons melkwegstelsel 100.000 lichtjaar in doorsnede is en dat er miljarden sterrenstelsel in ons heelal zijn, is het duidelijk dat ons heelal bezaaid is met exoplaneten. Ik ben er dan ook zeker van dat er op talloze plaatsen in het heelal, misschien zelfs in ons eigen zonnestelsel, buitenaards leven voorkomt.
Er zijn drie methodes om exoplaneten op het spoor te komen: Winks, wobbles en blips. Die worden netjes uitgelegd in onderstaand filmpje.
Twitteren doe ik zelf niet zo vaak, maar ik vind het wel enorm cool om de activiteiten van je idolen zoals bijvoorbeeld Lance Armstrong te volgen – Jaaa, het is de échte Lance Armstrong, in tegenstelling tot vele andere celebrities die twitteren. Zo kan je momenteel de genezing van zijn vierdubbele sleutelbeenbreuk volgen – met foto’s – en dat lang voordat het in de krant staat. Het voelt helemaal niet aan als bij de buren gluren, want die mensen beslissen natuurlijk zelf wat ze wel en niet op hun Twitter plaatsen.
Er zijn natuurlijk ook mensen die twitteren wanneer ze hun neus snuiten of wanneer ze stofzuigen of andere dagelijkse, oninteressante dingen doen. Over dat soort mensen gaat dit komische animatiefilmpje. Enjoy!
Gisteren is één van mijn mannelijke wandelende takken volwassen geworden. De vleugels, die voor de vervelling maar 1 of 2 cm lang waren, ontrolden zich nadien volledig. Bovenop de grote vleugels heeft hij nu ook een tweede set kleinere vleugels.Je kan op de foto’s klikken om ze in groter formaat te bekijken.
het volwassen mannetje ziet er nu zo uit. Helaas heb ik zijn vleugels nog niet volledig open gezien.
Hieronder een close-up van de kop. Herinner je nog de post die ik ooit schreef over de zogenaamde dorsale ocelli? Je kan ze hier duidelijk zien, het zijn die drie bultjes bovenop de kop.
Om je het verschil tussen mannetje en vrouwtje te tonen heb ik ze eens samen gefotografeerd. Het vrouwtje is nog niet volwassen en moet nog een stuk groeien. Aan het eurostuk kan je zien hoe groot ze nu ongeveer zijn.
In mijn vorige post plaatste ik drie video’s over web 2.0. In de voordracht hieronder zie je de maker van het derde filmpje, professor – antropoloog – Michael Wesch aan het woord. In 55 minuten probeert hij uit te leggen hoe platformen zoals Youtube erin slagen om mensen met elkaar te verbinden. Zijn voordracht vloeit voort uit een studie die hij hield over Youtube en Youtuben – Ja, dat is een werkwoord.
Als je je altijd al afvraagt wat de lol is van uren achter je scherm Youtube kijken is, waarom mensen toch de behoefte hebben om filmpjes van zichzelf op het internet te zetten, zal deze video zeker de moeite zijn.
Drie video’s over web 2.0, technologie en met een boodschap. O ja, ook de muziek is super en ze zijn gewoon ook prachtig gemaakt. Elk op hun eigen manier.
Toen Ben Underwood op driejarige leeftijd kanker kreeg moesten zijn beide ogen verwijderd worden. Toch kan hij fietsen, rolschaatsen, skateboarden, basketbal spelen en vele andere alledaagse dingen doen. Hoezo? Hij ontwikkelde een techniek, echolocatie, waardoor hij via klikgeluiden zijn weg vindt in de wereld. Een beetje zoals vleermuizen dus, maar dan heel wat frequenties lager.
Zo zie je maar dat we met de juiste wilskracht tot veel in staat zijn.
Helaas is Ben overleden op zijn zestiende aan dezelfde kanker waaraan hij zijn ogen verloor.
Wat gebeurt er als je een leeuw met een tijger laat paren? Je krijgt een lijger. Tot ieders verbazing worden lijgers enorm veel groter dan hun ouders. Wetenschappers hebben nu ontdekt dat hun enorme grootte te danken is aan de uitschakeling van een gen die normaal gezien de groei remt.
Imposante beesten he?
Helaas zou hun massieve lichaam ook hun enige hindernis zijn om in het wild te overleven. Na een achtervolging van enkele tientallen meter zou de lijger compleet uitgeput zijn, waardoor hij zou omkomen van de honger.
Zopas werd stuurde Jozef me onderstaand filmpje door, waarin je het nieuwste speeltje van het Amerikaans leger kan aanschouwen. Het is een robot, BigDog genaamd, die zal ingezet worden in Afghanistan om tot 150 kg aan wapens te vervoeren.
Op het eerste zicht een simpele opgave, zij het niet dat hij volledig zelfstandig lange afstanden zal moeten afleggen en dat over zowat alle soorten terreinen. Daarom is BigDog uitgerust met een laser, die ervoor zorgt dat de hij hoe dan ook zijn evenwicht terugvindt. Ingebouwde sensoren zorgen ervoor dat hij gevaar kan ontwijken. Verder is hij in staat om tot 8 km per uur te halen en hellingen tot 35° te beklimmen.
Je zal in het filmpje de robot over ijs zien lopen en een trap zien incasseren, om in beide gevallen vlot zijn evenwicht terug te vinden. Zijn pogingen om overeind te blijven zien er zo natuurlijk uit dat je het gevoel krijgt dat je niet naar een robot, maar naar een dier aan het kijken bent.
Of hij zijn functie in Afghanistan echt zal kunnen uitvoeren, dat betwijfel ik. Als een bende Talibanstrijders in staat zijn om een tank te vernietigen, zal deze robot wel geen probleem zijn.
Toch, enorm respect voor de ingenieurs die dit ontwikkeld hebben, de software die erin zit moet enorm complex zijn.
Zo zie je maar weer, hoe jammerlijk ook, dat de sterkste staaltjes techniek ontworpen worden om ingezet te worden tijdens oorlogen.
Recente reacties